'...heel moedig', ...er worden woorden gegeven aan een verdriet die bijna niet te beschrijven is'
Ouderverstoting is 'geen sprookje'
Ben je het contact met je minderjarige kind(eren) verloren, terwijl je gewoon gezaghebbend ouder bent?
Is er een gapend gat in je dagen dat zuigt en nooit verdwijnt?
Leidt elk vanzelfsprekend contact ondertussen tot gevoelens van vervreemding?
Ben je altijd alert op die 'ene vraag': 'Heb je ook kinderen?'
Raak je steeds verder geïsoleerd?
Heb je te maken met verdriet dat na verloop van tijd vrijwel nergens meer gehoor vindt?
Ben je het vertrouwen in hulpverlening en rechtspraak kwijt?
Vraag je je af waar deze beschaving nog over gaat?
Je bent niet alleen. Het is belangrijk dat we onze ervaringen delen en onze stemmen laten horen, opdat dit intens beschadigende fenomeen eerder wordt herkend, de kennis toeneemt en er adequate aanpak komt. Dichtbundel 'geen sprookje' is mijn stem.
Wanneer mensen hard worden geraakt op dát wat het dichtst bij hun hart ligt -hun kind(eren)- dan is de impact en het leed niet te overzien. Laten we als samenleving niet wegkijken.
Contactverlies met een minderjarig kind is een bron van veel psychisch en maatschappelijk leed. 'geen sprookje' is een aangrijpende autobiografische dichtbundel over ouderverstoting, die over een periode van zeven jaar is geschreven. Het hardcover boek telt ruim 65 gedichten welke worden ondersteund door fullcolour beeldmateriaal uit eigen archief.
De dichtbundel is op 26 september 2024 uitgekomen. Het eerste exemplaar is uitgereikt aan Esmah Lahlah, lid Tweede Kamer GL. Naar sfeerimpressie van de boekpresentatie.
Met het schrijven van gedichten is op persoonlijke wijze vorm en inhoud gegeven aan dit schrijnende fenomeen. Dichten werd een manier om het onbegrijpelijke te kunnen grijpen. De bundel is een bewogen reis langs ervaringen met jeugdhulpverlening, gemeentelijke instanties en onderwijs. Ook gaat het in op dromen en gevoelens van vervreemding in alledaagse situaties. Bovenal geeft het op intieme en kwetsbare wijze, woorden aan het grote gemis van een minderjarig kind.
Het voorwoord is geschreven door Monique Meulemans, auteur van het boek 'Emotioneel gevangen'. Het is niet alleen humaan, maar ook van maatschappelijk belang dat de kennis over ouderverstoting toeneemt. Het richt vaak onherstelbare schade aan in de ouder-kindrelantie. Een breed scala aan problemen en zorgbehoeften komt hierachter vandaan. Jaarlijks hebben duizenden minderjarigen en ouders met deze harde realiteit te maken. Ondertussen is het fenomeen relatief onbekend en kunnen betrokken professionals en instanties nog maar zelden adequate hulp bieden.
Verstoten ouders én grootouders belanden in een nachtmerrie en gaan veelal een eenzame en onbegrepen weg. Voor hen zal deze bundel een bron zijn van herkenning, steun en troost. We delen in de liefde.
januari '26, 'niet alleen gebroken'
Een zoektocht naar gebroken en ongebroken zijn. Momenteel is de tentoonstelling ‘Unbroken’ van Bouke de Vries te zien in het Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden. Zéker gaan zien!
Ik was bijzonder geraakt door de schoonheid van de kunst die Bouke de Vries maakt met eindeloos veel scherven. Deze tentoonstelling laat op onnavolgbare wijze de spanning zien tussen ‘gebroken en ongebroken’. Roept vragen op. Ook in een maatschappelijk kader.
In mijn eigen zoektocht naar omgaan met gebrokenheid, zette het mij aan om letterlijk met scherven aan de slag te gaan. Scherven te voelen in mijn handen en ze met eindeloos geduld te arrangeren (want geduld… dat vraagt het). Onder mijn handen ontstaan beelden, composities, die -júist door de scherven- interessanter, aantrekkelijker en mooier zijn dan de beelden of materialen in hun primaire functie of verschijning. Een bijzondere waarneming.
Het paardenhoofd heb ik de titel meegegeven ‘niet alleen gebroken’. De rode lakzegel op de hals is naar eigen ontwerp gemaakt, met de halve maan van ‘geen sprookje’.
Recencies

'een must read voor iedereen die professioneel te maken krijgt met contactverlies tussen ouders en jonge kinderen'
'ik vind het heel moedig, het raakt me diep'
'ik kan steeds maar een stukje lezen en moet voortdurend huilen van herkenning'
'het is de eerste keer dat ik me begrepen voel'
'zo belangrijk dat er woorden worden gegeven aan het schrijnende proces van ouderverstoting'